 |
सर्वच नदया समुद्राला मिळतात
पत्रकार बंधु भगिनींनो,
पत्रकारांच्या कार्यपद्धत्ती,व विविध कामाचे स्थर बघता आता उघड्या डोळ्यांनी स्वतःला तपासून बघा,पत्रकारिता हे व्रत असले तरी ही आपल्या नशिबाने आलेली सेवा आहे,याची जाणीव या क्षेत्रातील प्रत्येकाने केली पाहिजे,असे लोक पत्रकारितेची कवचकुंडले आहेत.काळ बदलला असला म्हणून नेमका बदल स्वीकारताना मूळ पत्रकारितेचा हेतू ज्याच्या नसानसात आहे,तो पत्रकारितेला नैतिक व्यवसायाची,रोजगाराची जोड देऊन पत्रकारिता करीत आहे.उरला दुसरा मुद्दा सामाजिक व राजकीय स्थरावर आपली सर्वच ठिकाणी उपासमार (उपेक्षा)आहे.मान सन्मानाची ही कर्तव्य सेवा आजच्या काळात आपल्यातील व आपल्याच प्रयत्नातील त्रुटींमुळं, आपल्या विखुरलेल्या धोरणांमुळे, आपल्यातील भेदाच्या नितीमुळ,आपल्यातील जीवघेण्या स्पर्धेमुळे,संघटनांच्या वाढत्या संख्येमुळे, पत्रकारीतेतील आपल्यातच घुसलेल्या पत्रकारिता मूल्यांची मागसुसही नसलेल्या काहींमुळ,आपल्या प्रयत्नांच्या कसुरपणामुळआजपर्यंत पत्रकारांच्या विशेषतः श्रमजीवी(श्रमिक व्याख्येत नसलेल्या) ग्रामीण,तालुका,उपनगरीय,निमशहरी,व शहरी विभागात,वस्तीत पत्रकारिता करणाऱ्या
पत्रकारांचे प्रश्न व मुद्दे संवेदनशीलपणे बघितले तर आजच्या काळात सर्वात ज्यास्त असुरक्षितता याच घटकांच्या पाट्यावर पुजलेली आहे.केवळ श्रमजीवी पत्रकारांचे हेच प्रश्न नाही,पत्रकारितेच्या विविध स्तरातील ग्रामीण शहरी श्रमिक वार्ताहरांचा/वृत्त छायाचित्रकार यांच्या पदरी केलेल्या कष्टाच्या बदल्यात नेमके पडते काय?हाच मूळ मुद्दा आहे.साधे कार्यक्षेत्रावर जीव धोक्यात टाकून,धावपळ,कुटुंबाकडे प्रसंगी दुर्लक्ष करून, उन्ह वारा,पावसात,खडतर डोंगरबदरर्यात,वस्तीत,दंगलीत, यात्रा,सणवारात,अपघात,दुर्दैवी घटनांत बातमी मिळवणे ती वेळेत माध्यमांपर्यंत पोहोचवणे,हे काम भाऊ सोप्प आहे का?जोखीम,वेळ,इंटरनेट,काम्पुटर,महागडा,मोबाईल,प्रवासासाठी मोटारसायकल,व त्यासाठी स्वकमाईतीळ खिश्यातून होणाऱ्या खर्चाचा ताळमेळ बघता अश्या अनेक जीवघेण्या कष्टप्रद जीवन जगणारे ग्रामीण व शहरी वार्ताहर ज्यांचे आयुष्य अत्यंत दुर्लक्षित,उपेक्षित,पत्रकारितेत सर्वात ज्यास्त धोक्याचे बनलंय यावर ग्रामीण पत्रकार संघटना,व दिवसागणिक वाढणाऱ्या संघटना त्यांचे वरिष्ठ कधी गंभीर्याने घेणार?की केवळ चर्चा करत बसणार?यावर कधी चिंता करणार?त्यासाठी कधी नेमका पाठपुरावा आंदोलने करणार?अहो काही संघटनांचे नेते तर आपले भले करण्यात व्यस्त आहेत, मात्र संघटनेतील सामान्य पत्रकार त्याच्या मूलभूत गरजांसाठी गांभीर्याने अजूनही निर्वानीचे आंदोलन आपण पत्रकार व आपल्या संघटनानी आपल्या विविध वेगवेगळ्या माध्यमांनी केलेच नाही.
 |
पत्रकार म्हणयन केवळ उर काढून होणार नाही तर आपले जीवन आयुष्यात असलेल्या प्रश्नांशी भिडत पत्रकारिता इमानदारीने करणे आजच्या काळात सतीच वान आहे.नुकताच शेतकऱ्यांचा क्रांतिकारक संप झाला,वनजमिनीच शेतकरी आदिवासी भागाचे आंदोलन मुंबईत झाले,विविध कष्टकरी संघटना,मजूर संघटना आपल्या हक्कासाठी लढतात, उपोषणे आंदोलने मोर्चे काढतात,अनेक प्रश्न मार्गी लागले,प्रश्न सुटले,मात्र आपले दुर्दैव विविध वाटा,धोरणे असलेल्या पत्रकारांच्या संघटना,व संघटनांचे वेगवेगळी धोरणे,स्पर्धा,भेद यामुळे पत्रकार म्हणून आपले मुद्दे सरकारपर्यंत आजपर्यंत दुर्लक्षितच आहे.महत्वाचे म्हणजे पत्रकारांचे विविध स्थर आहे.माध्यमांत नोकरी करणारे सर्वच मंडळी त्यांची यादी माध्यमांत असते,अधिस्वीकृती ही याच माध्यमात पूर्णवेळ काम करणाऱयांना दिले जाते,मात्र अर्धवेळ,अंशकालीन समजून ग्रामीण शहरी भागातील आपण सगळे वार्ताहरांना किती जणांना अधिस्वीकृती मिळते?अहो आपल्या।माध्यमांत सोडा आपली नोंद आज ही जिल्हा माहिती कार्यालयांत नाही.त्यांनी तसे प्रयत्न अजूनही केलेच नाही.त्यांना तसे वाटतही नाही,म्हणून आपल्याला पत्रकार म्हणून केवळ माध्यमांचे वार्षिक नियुक्तीपत्र,ओळखपत्र याव्यतिरिक्त सेवा काय मिळतात?यावर गंभीर्य कोण्ही ही आजपर्यंत दाखवले नाही.आपणही तसे प्रयत्न करीत नाही.पत्रकार दिनही केवळ उत्सवात जातो,आपल्या मुद्यांवर कृतिकार्यक्रम ताबाबत चिंतनात कुठलाही वेळ आपल्याकडे फारसा नाही,अधिवेशने होतात चर्चा होते,मात्र पुढे काय होते?हे सर्वांना ज्ञात आहे.का हाती काहीच लागत नाही?सर्वात ज्यात हल्ले, हत्या,मारहानी,दमदाटया,अपघात अनेक ग्रामीण व शहरी श्रमजीवी पत्रकारांचे झाले,असुरक्षितता घेवून निर्भयपणे काम करा, त्याबदल्यात कष्टाचे मोबदल्याची शास्वती नाही,मग केवळ राबण्यात आपल्या अनेक पिढ्या गेल्या,अजूनही आपली एकी नाही केवळ दुही आहे.हे किती दिवस चालणार?अहो आपली जात धर्म पत्रकारिता आहे,आपण का एकमेकांमध्ये दुभंगलो,आपण मुद्यांवर का बोलत नाही,एकत्रपणे अन्याय करणाऱ्या व्यवस्थेविरुद्ध लढण्याऐवजी आपण भेदाची नीती वापरतो का?हे किती दिवस चालणार?जेवहा जेव्हा माझ्या पत्रकार बांधवावर संकट आले तेव्हां संघटना गटतट विसरून एकत्र येतो का?आपली माध्यमे आपल्याला साथ देतात का?सर्व दैनिके ,टीव्ही चैनल पत्रकार हल्ल्याबाबत वृत्तांत देतात का?हे सगळे मुद्दे सोडवायचे तर एकत्र येऊन संवाद करू आमची तयारी आहे,तुमची तयारी आहे का?पत्रकार संरक्षण समिती आपल्याला एकोप्याने आपल्या मुद्यांवर सरकारविरोधात लढा तीव्र करण्यासाठी आवाहन करीत आहे.तुम्ही म्हणाल हे काय?हे केवळ आपल्या अस्तित्वासाठी आपल्या मुद्यांसाठी,हे अभियान,आवाहन
कारण मित्रांनो आपले कष्ट,आपले प्रश्न,आपले वर्तमान भविष्य,आपले आर्थिक मुद्दे,आरोग्य,आपल्या कुटुंबाचे प्रश्न,आर्थिक अडचणी,आपली सरकारी ऑफिसला नोंद,त्यासाठी जनगणना,पत्रकारांना घरकुले,प्रवासात सवलत,टोलमाफी,पत्रकारांचे तालुका भवन,आपल्याला हक्काची अधिस्वीकृती,सुरक्षेचा कायदा हे मुद्दे घेऊन आता कसोटीने सरकारविरोधात लढा लढू या,कारण सर्व पत्रकार संघटना विखुरल्या आसल्या तरी आपले मुद्दे एकच आहे, मित्रांनो सगळ्याच नद्या समुद्राला मिळतात,हे लक्ष्यात ठेवा..
लेखक: राम खुर्दळ.9423055801.
(१९९० पासून पत्रकारिता क्षेत्रात कार्यरत)
उपाध्यक्ष:पत्रकार संरक्षण समिती,महाराष्ट्र.