बाप राबतो शेतात
होऊन नांगराचा फाळ.
तळत राहतो ऊन्हातान्हात
जपून मातीची नाळ!!
आईच्याही हाती
रोजचाच विळा.
कपाळी भाळलेला
मातीचाच टीळा!!
अंगावर चिंध्या अन्
पायी त्याच्या काटा.
आईच्याही आयुष्याचा
पार फुफाटा फुफाटा!!
कष्ट करुनही त्याच
नशिब फाटलेल.
आईच्याही डोळा तव्हा
आभाळ दाटलेल!!
बाप होतो उदास
तव्हा आई होते दक्ष.
भलत्याच विचारातून
त्याच वळवते लक्ष!!
हिरव्या पिकाच सपान
त्याच पावलोपावली.
कुंकवाच्या धन्याची
आई होते मग सावली!!
काळ्या ढेकळात जव्हा
राबे बापआई.
तव्हा मला दिसे त्यात
विठ्ठल रुखमाई!!
किरण बागल.
लासलगाव.